Καλή μας χρονιά*

Να είναι όμορφος..να είναι γεμάτος χαμόγελα,επιτυχίες και στιγμές ευτυχίας!!Να είναι χωρίς απώλειες και απογοητεύσεις..να είμαστε όλοι έτοιμοι για μια αγκαλιά,ακόμη κι αν δεν μας την ανταποδώσουν!!Να μην σταματάμε ποτέ να πολεμάμε ό,τι μας κρατάει μακριά απο αυτό που θέλουμε,μακριά απο αυτό που αξίζουμε να έχουμε..Να κερδίσουμε όλοι κάθε μικρό,καθημερινό μας αγώνα!!Αυτός ο χρόνος να είναι όπως ίσως κανένας άλλος δεν ήταν..Γεμάτος πολύχρωμα ουράνια τόξα και όμορφες μελωδίες!!Παραμυθένιος και ονειρικός..

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ*

Κάθε χρόνος φτάνει στο δικό του τέλος..Μετράμε έναν παραπάνω,κρατώντας όμως απο τον προηγούμενο όλες αυτές τις στιγμές που μας άγγιξαν!!Κάθε χρόνος που περνάει,μας αφήνει αναμνήσεις πολύτιμες..Γυρνώντας λίγο πίσω,βλέπω πόσο ωρίμασα τελικά,πόσα μαθήματα πήρα και θα έχω κρατημένα μια ζωή..Όλα όμορφα..Εύχομαι το 2009 να φέρει στον καθένα,οτι το 2008 δεν έφερε..Να φύγουν όλα τα άσχημα,να έχουμε όλοι την υγεία μας!!Είμαι έτοιμη να συνεχίσω με την ίδια δύναμη και την ίδια αντοχή,θα με έκανε όμως ευτυχισμένη ενα 2009 διαφορετικό!!Χωρίς χημειοθεραπείες,νοσοκομεία,αναγούλες κ.λπ..Το προσπαθώ και θα το καταφέρω,μια μέρα να ευτυχίσω..δε λείπει τίποτε υλικό λοιπόν φέτος..εύχομαι υγεία,χαμόγελο,ευτυχία για τον καθένα μας..να τελειώσουν όλα όσα μας κρατάνε μακριά απ'όσα θέλουμε..όσο πιο σύντομα!!Ίσως να μην είναι και τόσο άσχημα τελικά..Χαρούμενα Χριστούγεννα!!

Κοοοοόσμος*

Σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα,τι είναι αυτό που τελικά σε εμποδίζει να τα δείς?Τι είναι αυτό που θα σε κάνει να μην αντέχεις άλλο?Είναι πάντα τόσο εύκολο να πείς "τα παρατάω"..είναι ο εύκολος τρόπος να ξεφύγεις απο τα προβλήματά σου..αν καθόσουν όμως μια στιγμή να το σκεφτείς παραπάνω?Ίσως τότε δεν άξιζε τον κόπο να τα παρατήσεις..Τι αξία να έχει κάτι εάν δεν αγωνιστείς για να το αποκτήσεις?Αν τελικά δεν πείς "τα κατάφερα"?Μερικές φορές αυτό που ζητάς είναι αυτό που πραγματικά δε χρειάζεσαι..δε σου παίρνει πολύ χρόνο να σκεφτείς όλα όσα υπάρχουν γύρω σου κι όμως σπάνια το κάνεις..Σπάνια σκέφτεσαι οτι μόνο που περπατάς θα έπρεπε να σε κάνει ευτυχισμένο,που βλέπεις,ακούς,αισθάνεσαι και ζείς..Έχεις τα μάτια να δείς το χρώμα κι όμως βλέπεις μόνο το γκρίζο..μπορείς να μιλήσεις κι όμως δε θα πείς κάτι αληθινό..μπορείς να τρέξεις κι όμως θα καθήσεις σε έναν καναπέ..αυτά έχουν αξία,αυτά που έχεις ξεχάσει..γι'αυτά που θα έπρεπε να λές "ευχαριστώ" όμως δε το κάνεις!Σκέφτηκες ποτέ να μην μπορούσες να πείς τι σκέφτεσαι?Να μη μπορούσες να δείς αν είσαι άσχημος ή όμορφος?Να μην είχες φαγητό και να πεινούσες..Να μην είχες σπίτι και να κρύωνες..Κι όμως αυτοί που δεν έχουν όσα εσύ,έχουν ακόμα έναν λόγο να πούν ευχαριστώ..Τι είναι αυτό που σου λείπει τελικά?Έχεις τα πάντα κι όμως επιμένεις οτι δεν έχεις τίποτα..Η ζωή θα καταλάβεις οτι είναι μικρούλες-μικρούλες στιγμές ευτυχίας..αυτές που μπορείς να αποκτήσεις με ένα απλό χαμόγελο,αυτό που κανείς δε μπορεί να σου στερήσει!!

Σε έναν κόσμο λοιπόν γεμάτο χρώματα,τι είναι αυτό που τελικά σε εμποδίζει να τα δείς??

Παράπονα

"..'Εχω κουραστεί σου λέω,δε με καταλαβαίνεις.."

"Θα τελειώσουν όλα ψυχούλα μου,κατάφερες τόσα και θα τα παρατήσεις τώρα?Όλα καλά θα πάνε.."

"Θέλω απλά να ξυπνήσω μια μέρα και να είμαι εντάξει..ξέρεις,δεν είναι εδώ η θέση μου..Το ξέρεις οτι η θέση μου είναι εκεί έξω.."

"Υπομονή,είναι άδικο το ξέρω,μια μέρα θα μείνουν όλα ένα κακό όνειρο.."

"Δεν μου λέει τίποτα η λέξη υπομονή,δε με βοηθάς..Μόνο εγώ μπορώ να με παρηγορήσω..ακούγεται λίγο οτιδήποτε άλλο.."

"Μακάρι να είχα μια λέξη να σου πώ..μακάρι να μπορούσα να ξέρω τι θέλεις να ακούσεις..δε ξέρω πως νιώθεις και ίσως ποτέ να μη μάθω..πονάω όμως το ίδιο κάθε φορά που μου λυγίζεις.."

"Χα,μη με φοβάσαι θα βρώ πάλι την δύναμη..απλά εχώ κι εγώ τα δικά μου παράπονα..και όχι επειδή με έχεις κακομαθημένη..έχω το δικαίωμα να πέφτω και να σηκώνομαι ξανά..απλά μην ανησυχείς για εμένα και ποτέ μη με αμφισβητίσεις.."

Σου σκάω χαμόγελο,έστω κουρασμένο αλλά δε του δίνει λιγότερη αξία..Σβήνεις το φώς και κλείνουμε τα μάτια..καληνύχτα!

13

"..Η επιτυχία είναι το ίδιο βλαβερή με την αποτυχία.Η ελπίδα είναι τόσο απατηλή όσο κι ο φόβος..

Τι σημαίνει οτι η επιτυχία είναι το ίδιο βλαβερή με την αποτυχία;

Είτε ανεβαίνεις είτε κατεβαίνεις μια σκάλα το πάτημά σου δεν είναι σταθερό,με τα δυο σου πόδια καρφωμένα στο χώμα πάντοτε θα ισορροπείς..

Τι σημαίνει οτι η ελπίδα είναι τόσο απατηλή όσο κι ο φόβος;

Και η ελπίδα και ο φόβος είναι φάσματα που εμφανίζονται μόλις σκεφτούμε τον εαυτό μας.Άμα δεν δούμε τον εαυτό μας σαν δικό μας,τι λόγος υπάρχει να φοβόμαστε;

Δες τον κόσμο σαν να'ταν ο εαυτός σου,εμπιστέψου την τάξη των πραγμάτων.Αγάπησε τον κόσμο σαν τον εαυτό σου και τίποτε στην τύχη δεν θ'αφήσεις..."

Καραμελοθεραπείες*

Άρχισα σήμερα την 2η μου θεραπεία,στην οποία πίνω 13-14 καραμελοχαπάκια την καραμελοημέρα και για 14 ακόμη καραμελοημέρες του καραμελομήνα..Αμέ αμέ,είναι αυτά στην καραμελοφωτό..Το πρωί:3 φουξάκια,1 ασπρούλι κι 1 κιτρινάκι πικρούλικο..Το μεσημέρι:την μία καραμελοημέρα 3 ασπροκοκκινάκια και την επόμενη καραμελοημέρα 4 ασπροκοκκινάκια..το βράδυ έχουμε 2 φουξάκια κι 1 κιτρινάκι..Αυτά απο καραμελοχαπάκια,ενδιάμεσα έχουμε ενδοφλέβια χρήση καραμελονκοβίν που μας χαλάει λίγο το στομαχάκι αλλά αντέχουμε..Επίσης παίρνουμε και 2 μωβάκια για ενίσχυση του καραμελοοργανισμού..

Καλο καραμελομεσημεράκι σας.

Όνειρα..

Και τι δε θα 'δινα για να μπορώ να ονειρεύομαι,χωρίς όρια,χωρίς πρέπει..απλά να ονειρεύομαι!Να κοιτάζω το φεγγάρι και να ελπίζω πως κάπου υπάρχει μια σκάλα που θα μας ανεβάσει όλους εκεί ψηλά..Να κοιτάζω την θάλασσα,χωρίς να σκέφτομαι τίποτα στενάχωρο,μόνο να γίνομαι ένα με το γαλάζιο της..Να σηκώνω τα χέρια στον ουρανό και να πιστεύω οτι πραγματικά θα σπρώξω στην άκρη τα σύννεφα για να βλέπω καλύτερα τον ήλιο..Να περπατάω στη βροχή και να μη με νοιάζει αν βραχώ,να ακούω κάθε σταγόνα της να ακουμπάει το χώμα..Να κοιτάζω τα πουλιά που πετούν και να ελπίζω οτι μια μέρα θα πετάξω,ελεύθερη όπως κι αυτά..Να παρατηρώ τα σύννεφα και σαν μικρό παιδί να νιώθω οτι περπατάω πάνω τους..Να περπατάω στον δρόμο και δίπλα μου να βλέπω τους αγγέλους μου,όχι δυστυχισμένους και ξεχασμένους ανθρώπους..Να κλείνω τα μάτια μου και να δακρύζω,όχι επειδή φοβάμαι αλλά επειδή δε χωρούν την ομορφιά του κόσμου..Να ακούω την μελωδία που μιλάει στην ψυχή μου και να μη θέλω ποτέ να σταματήσει να ακούγεται..Να φωνάζω με όλη μου την δύναμη,ακόμη κι αν κανείς δε θα ακούσει την φωνή μου..Να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια και να βρίσκω την αλήθεια τους..Πάντα ονειρευόμουν εναν κόσμο όμορφο,γεμάτο αλήθειες,γεμάτο αγάπη,γεμάτο ελευθερίες..δε μου είπε κανείς οτι τα όνειρα βγαίνουν αληθινά,μπορώ όμως ακόμα να το πιστεύω με όλη μου την δύναμη..και ίσως κάποτε να υπάρξει η απόδειξη..!!Ως τότε ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ..*

Η δική μου ιστορία..

Σίγουρα κάποιος θα αναρωτήθηκε γιατί αποκαλώ τον εαυτό μου "μικρό ήρωα,καθημερινό"..Η απάντηση είναι οτι έτσι νιώθω οτι είμαι πλέον..Βλέπω γύρω μου τόση μιζέρια..και το μόνο που θέλω να φωνάξω είναι οτι τίποτα δε λείπει,οι άνθρωποι δεν εκτιμούν την ευκαιρία που κάποιος έδωσε..την ζωή τους!!Νιώθω παράξενα,νιώθω ήρωας γιατί ενώ κάτι μου λείπει,κάτι με κρατάει μακρία απ'όσα θέλω μπορώ να χαμογελάω και να βλέπω γύρω μου τόσες ομορφιές..Ίσως κι εγώ κάποτε να ήμουν μίζερη..ίσως ποτέ δε γινόμουν ένας μικρός ήρωας!!Απο τον Απρίλιο του 2007 παλεύω..παλεύω για οτι πιο πολύτιμο έχω..την ελευθερία και την ευτυχία μου..Έχω κάνει συνολικά 5 σχήματα χειμιοθεραπειών και αυτόλογη μεταμόσχευση κυττάρων του μυελού..Σήμερα βρίσκομαι με υπόλειμμα νόσου και κάνω το 5ο σχήμα..Έχω κάνει θωρακοτομή για βιοψία όγκου και 3 μέρες εντατική..στην οποιά κάνεις απο τους ανθρώπους μου δε θέλει να αναφέρεται και όταν το κάνει τα μάτια γεμίζουν..Πρώτη εγώ πίστεψα στον εαυτό μου και μαζί στον αγώνα πήρα τα αγαπημένα μου κομμάτια..Υπήρξαν στιγμές απογοήτευσης..λυγίζουμε για λίγο όμως και πάλι στεκόμαστε ψηλά..όπως κάθε ήρωας!Οι εικόνες περνάν απο μπροστά μου,εικόνες γεμάτες παράπονο..σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου να επιμένω για αρκετή ώρα "μπαμπά πάρε με απο εδώ"..Κι όπως βλέπω τα μάτια σου μπαμπάκο,να θέλεις τόσο πολύ να με πάρεις μακριά απο εκεί που δεν ανήκουμε,όμως να πρέπει να συνεχίσουμε..Ο σιωπηλός μου φύλακας,ποτέ δε με απογοήτευσες,ποτέ δε με άφησες μόνη..πάντα ήσουν εκεί,χωρίς πολλές κουβέντες!Εσύ και όλα τα κομμάτια μου..Στα δικά σας μάτια είμαι ο πιο γλυκός ήρωας κι αν κάπου-κάπου κουράζομαι,μου θυμίζετε με τον τρόπο σας οτι έχω έναν σκοπό..Αυτά λοιπόν,ότι έχω καταφέρει αφιερωμένο εξαιρετικά στους φύλακές μου...*

Βάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή..

Η ιστορία ξεκινάει με πόνο..άγριο ξύπνημα απο όνειρο τόσο όμορφο..φτάνει στο τέλος και μοιάζει ακόμη πιο όμορφο!Ζώ σε κοινωνία σκληρή,αρκετές φορές ένιωσα να πνίγομαι..άλλες φορές κρύφτηκα,ένιωσα δε χωράω..ένιωσα την διαφορά,την προδωσία,την απογοητεύση!Αν γυρνόυσα όμως τον χρόνο πίσω...θα ήμουν ακόμα αυτή η μικρή που "πάσχει" απο λέμφωμα Hodgkin!Αυτή που τρόμαξε,γέλασε,λύγισε,νίκησε..Η ζωή μου έχει πολύ ενδιαφέρον,έχω κερδίσει πολλές εμπειρίες και είμαι περήφανη..είναι απίστευτο συναίσθημα η ελευθερία,ακόμη κι όταν μόνο την πλησιάζεις..κάθε δύσκολη κατάσταση μας γεμίζει λίγη ακόμα δύναμη,λίγη ακόμα υπομονή..Κεφάλι ψηλά,τα μάτια στον ουρανό..ποτέ μου δε πίστευα οτι έχω τόση δύναμη..Ένα απότομο ταξίδι είχε ξεκινήσει,που τελικά ήταν η αιτία να βρώ τον εαυτό μου..τον ήρωα που έκρυβα καλά-καλά μέσα μου..Δεν ανησυχώ για το μέλλον,χτίζω το παρόν...με όνειρα ατελείωτα!Αξέχαστο ταξίδι..