Για τον χρόνο που περνάει...

..και μας αφήνει πίσω,δε θέλω να ακολουθήσω,δε θέλω να ακολουθήσω...Κουράστηκα να παλεύω για πράγματα που μου κλέβουνε χαμόγελο..κουράστηκα και χάνομαι,γιατί απογοητεύομαι και δε θέλω να σκοτινιάζει η καρδιά μας,δε θέλω να φύγω απο το πλευρό σου,ούτε εσύ απο το δικό μου..όμως κουράστηκα και ξέρεις,κάθε μέρα παλεύω να μείνω εκεί..στη πρώτη θέση,που τώρα έπαψε να είναι πρώτη..κάνουμε τα μάτια μας αγκάθια,σημαδεύοντας ο ένας την καρδιά του άλλου...και κρατούσαμε χέρι,και τώρα αφήνουμε..και δε παλεύεις εσύ..κι εγώ παλεύω!Να φτάσω πάλι το χέρι σου..και τι γίνεται αν όλα γύρω σου σε γκρεμίζουν?και τι γίνεται αν σου κρύβουν το φώς?σου κλέβουν τη χαρά?το αντέχεις?το αντέχεις να συνεχίσεις?Απλά και μόνο για να σταθείς..απλά και μόνο για να είσαι εσύ τουλάχιστον ότι οι άλλοι δε μπόρεσαν να γίνουν για εσένα..Η απάντηση είναι όχι...θυμώνεις,πεισμώνεις,αντιδράς..δεν ειναι η καρδιά σου σκληρή,δεν το μπορείς να μην ξεσπάσεις,να μην επηρεαστείς..κι ενα κουράγιο μόνο για σένα..για το χαμόγελο σου που θέλεις να βλέπεις..για να μην χάνεις το βήμα σου,τον εαυτό σου..για εσένα επιτέλους!Για τη δύναμη που χάνεις,παρατηρώντας τόσες αλλαγές στον χρόνο..όλα όσα παρέρχονται...και την ευτυχία που εναποθέτεις στην ευτυχία κάποιου άλλου,που αυτός στην παίρνει πίσω!!Εκεί θα σηκωθείς ξανά,για εσένα,για εσένα που δεν θέλεις να ακολουθήσεις,να μείνεις πίσω...Μη σκοτινιάζεις την ψυχή μου,τώρα που χρειάζεται το φώς.

και όλα χάνονται,όπως τα σβήνει ο χρόνος.