πάντα μένω σιωπηλή με την επικαιρότητα,ίσως γιατί δε θέλω να γράψω κάτι απεγνωσμένο,απαισιόδοξο!Χθές ένιωσα αυτούς τους ανθρώπους οικογένεια μου,όχι πως και τον Αλέξη δεν ένιωσα αδερφό μου,όμως τα πράγματα έχουν φτάσει σε μια κατάσταση που δεν ελέγχεται,κι εγώ με δυσκολία βρίσκω αφορμές για αυτά τα γεγονότα,πραγματικά πιστεύω πως δεν είμαι η μόνη!πώς γίνεται η Ελλάδα,η χώρα που πέρασε τόσα και τόσα δύσκολα,πολέμους και κακουχίες,καταπιέσεις και καταπιέσεις,να σπέρνει έτσι τον θάνατο;χωρίς λόγο~που πήγε τώρα ο πατριωτισμός;που πήγανε οι ηθικές αξίες;κανένας τώρα δε σκέφτεται την πατρίδα,την ζωή;εγκληματίες γινόμαστε;Δεν είναι οτι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι,και σίγουρα υπάρχουν εκεί έξω ειρηνικές ψυχές!Τρείς άνθρωποι,τι έφταιξαν λοιπόν;Τι είχαν κάνει στη ζωή τους για να αξίζουν κάτι τέτοιο;Στην δουλειά τους πήγαν,όπως κάθε συνηθισμένη μέρα,όπως θα μπορούσε να είναι δικός μας άνθρωπος στη θέση τους!Είναι φρίκη,όλο αυτό που συμβαίνει!Ναι,καταλαβαίνω,είσαι αγανακτησμένος,έχεις όνειρα που δεν τα βλέπεις να πραγματοποιούντε,νιώθεις αδικημένος,έχεις θυμώσει,δεν θέλεις να πληρώσεις,δε θέλεις ψέμματα και συμφέρον αλλά αυτό δε σου δίνει με τίποτα το δικαίωμα να βάλεις μια κουκούλα και να σκοτώσεις!δεν σε κάνει αυτό επαναστάτη/δεν πληρώνεται με αίμα αθώων η οργή σου!Μη κοιτάς πως γίναν τώρα,κάποιοι θυσιάστηκαν στον βωμό της ελευθερίας σου,για να τρώς το ψωμί σου,για την ύπαρξη του Κοινοβουλίου που θέλεις να κάψεις!ναι η δημοκρατία είναι κουτσουρεμένη αλλά ο καθένας μπορεί με τέτοιες κινήσεις να κάνει τα πράγματα χειρότερα!Άνθρωποι πολεμούν και νικούν καθημερινά τον καρκίνο και άλλες ασθένειες,πολεμούν για την ζωή κι εσύ έτσι απλά προτιμάς να σκοτώνεις,με ποιά λογική;με τι ψυχή;τι θα πείς σε αυτούς;

Δε ξέρω τι άλλο,λυπάμαι όμως και πιο πολύ που η ελπίδα σβήνει σε αυτόν τον τόπο,που αναιρείται με εύκολο τρόπο το καθολικό δικαίωμα στην ζωή!


"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία."
Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ. )