Φόβος.

Φόβος.Μεγάλο κόλπο ο φόβος.Επιμένει τόσο πολύ.Στην αρχή του έκανα την χάρη.Τον άφησα να έρθει για λίγο να κάτσει κοντά μου.Μου είπε μεγάλες ιστορίες.Ψεύτικες.Πως τάχα δε θα πάνε καλά τα πράγματα.Άλλες πάλι φορές προσπάθησε για ώρες να με πείσει οτι τα αποτελέσματα της αξονικής δε θα είναι καλά.Μονάχα μια φορά βγήκε αληθινός.Όποτε έρχεται να καθίσει διώχνει το θάρρος απο δίπλα.Το παραμυθιάζει κι αυτό πως δήθεν έτσι πρέπει να γίνει.Του φωνάζει,το προσβάλλει και το θάρρος αν και συνήθως δε καταλαβαίνει απο αυτά κάποιες φορές κουράζεται και φεύγει.Δικαιολογημένα.Μήνες τώρα είμαστε μαλωμένοι με τον φόβο.Μια νύχτα του είπα βαριές κουβέντες γιατί με κούρασε.Του είπα πως απο κείνη την στιγμή και μετά για εμένα θα ήταν σαν να μην υπάρχει.Ότι η νύχτα θα με βοηθήσει να μην τον ακούω.Θα παίζει μελωδίες με τους βοριάδες της.Θα με βοηθήσει να κοιμάμαι τα βράδια που θα με ζαλίζει μιλώντας συνέχεια.Του είπα επίσης πως ό,τι κι αν λέει εγώ θ'ακούω το θάρρος.Γιατί αυτό με γεμίζει υπερηφάνεια και δάκρυα χαράς.Ενώ ο φόβος με κάνει μικρή,με κάνει και κρύβομαι σαν παιδί.Εκείνη τη νύχτα αποφάσησα πως εγώ δε θα ζήσω έτσι.Δε θα κρύβομαι,δε θα σκύβω το κεφάλι,δε θα νιώθω μικρή γιατί εγώ είμαι μεγάλη.Τότε αυτός θύμωσε κι έφυγε χωρίς να πεί λέξη.Απο τότε έρχεται ξανά.Πού και πού.Σε κάτι νύχτες που λέγονται δύσκολες.Δεν τον ακούω.Κάνω πως δεν τον ακούω.Τον κοροιδεύω.Ο καλύτερος τρόπος να ξεπεράσεις τον μεγαλύτερό σου φόβο είναι να τον αντιμετωπίσεις..Να τον αφήσεις να καθίσει δίπλα σου,να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πείς πως πρέπει να σηκωθεί γιατί εκεί κάθεται το θάρρος.