18.07.2011

Είμαι κερί,μισό,λιωμένο.Πότε-πότε η φλόγα μου δυναμώνει.Πότε-πότε κοντεύει να σβήσει..Είμαι ο άνεμος που ταράζει τα νερά του κακού.Είμαι ανάσα,βαθιά και απο την ευχή βγαλμένη.Είμαι ζωή μα μέσα μου παραμονεύει θάνατος.Είμαι ενα κολύμπι κόντρα στο κύμα.Τρώω φρίκες.Σιωπώ και συνεχίζω.Δε θα με πάρει εμένα το ρεύμα.Δε θα με βγάλει σε όποια στεριά θέλει.Γι'αυτό παλεύω με κύμματα να σώσω την ψυχή μου.Ταλαίπωρη κι αυτή,τρώει τις φρίκες της.Μα σαν σκυλί ορμάει και τρέχει,να σωθεί,να σώσει.Όπως κι ο σκύλος αγαπάει τον αφέντη,το ένστικτό του του λέει πάντα να περπατά μπροστά του.Με μια κραυγή αποτρέπει το άσχημο.Κι άλλες φορές καίγεται γι'αυτόν.Τον μοναδικό του.Η ψυχή είναι ελεύθερη.Σ'όποιο κλουβί κι αν την μαντρώσεις,δραπετεύει,τραγουδά,χτίζει όνειρα,χειροποίητα.Με πόνο και δάκρυ.Έτσι αξίζει.Εγώ εδώ,η ψυχή μου χάθηκε,βούλιαξε στα ταξίδια,τριγυρνάει εδώ κι εκει.Ελεύθερη κι αλήτισσα.Τραγουδάει κι ονειρεύεται.Σκοντάφτει στα όνειρα και γελάει..Το σώμα είναι απλά ένα σπίτι.