Κάνε κουράγιο.Ξέρω σε πλάκωσαν τα κύμματα.Κάνε κουράγιο,φτάνουμε.Σε λίγο πετάμε για τ'αστέρια.Κάνε κουπί.Δυνατά.Γρήγορα.Φτάνουμε σσου λέω.Μην εγκαταλείπεις έτσι.Πάρε μια ανάσα αδερφέ μου,έχουμε δρόμο.Θα φτάσουμε στ'αλήθεια.Είμαστε στα μισά τώρα..Κοντά στον χαλασμό.Εκεί που όλα θα γίνουν κομμάτια και θα ξαναενωθούν.Κράτα γερά,πάνε σιγά σιγά
να μη πέσουν τα όνειρα.Να μη σου πέσει ελπίδα.Πρόσεχε.Και πάψε να αμφιβάλλεις για το πώς θα τελειώσει το ταξίδι.Δεν έμαθες πως όποιος παλεύει με τα κύμματα,πατάει στεριά;Δεν είναι εύκολο,αλλά μείνε,πάλεψε,άσε τα ρούχα σου να σκιστούν,άσε τη θάλασσα να σκοτινιάσει.Πάλεψε και θα δείς πού μας βγάζει.Κοίτα τώρα,έχεις δεί πουθενά τέτοιο φώς;σου έχουν τραγουδήσει ποτέ τόσο γλυκά τα πουλιά;σ'έχει αγκαλιάσει τόσο σφιχτά ο ουρανός;Δυό μάτια απο ψηλά θα μας προσέχουν.Και όλα θα πάνε καλά...