Ενημέρωση..

..γονέων στο φροντιστήριο!!Ήρθες εχθές γεμάτος καμάρι..γιατί άκουσες πολύ καλά λόγια για εμένα..καλή προσπάθεια,κανένα παράπονο..θα τα καταφέρει..και άλλα πολλά!!Και απο εχθές δεν έχεις σταματήσει να μου τα λές..και καμιά φορά βουρκώνεις και σταματάς να μιλάς..και μετά απο λίγο ξαναρχίζεις..και βλέπω στα μάτια σου τη χαρά και γεμίζεις και την δική μου..γιατί παλεύω,σε δύσκολες συνθήκες για εμένα,που δεν είχα ευκαιρία να διαβάσω τόσο εδώ και 3 σχολικές χρονιές...και όλα τώρα τα παλεύω και μπορούμε πάλι να σηκώσουμε κεφάλι!Έβαλα τον στόχο και προσπαθώ,για να είσαι εκεί..να χειροκροτάς..και να κερνάς στην υγειά μου,και όλες μου τις επιτυχίες!!Σου είχα πεί δε θα σε απογοητεύσω..και κάνω μια καλή αρχή..για σένα και για όλα όσα αξίζεις να σου δώσω πίσω!!Μπαμπά μου..

Ένα ταξίδι εικόνες...

κι ενώ το ταξίδι μας στην Ναύπακτο είχε αρχίσει,η διαδρομή δεν άργησε να μας μαγέψει..Μια φωτογραφική μηχανή ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχα στα χέρια μου...

σε θάλασσες κρύες και βαθιές..αράζουνε οι σκέψεις σου..



βάφοντας με χρώμα ό,τι σου ταιριάζει...



στα όνειρα σου,που στέλνεις για λιμάνι...



για λιμάνια δε χρειάζεσαι ντροπή...



μόνο μια θάλασσα εκεί να σε πηγαίνει...



είναι τα πάντα,να σκεφτείς ό,τι σε ταξιδεύει..σε παίρνει μακριά και πάλι σε φέρνει...



όπως η θάλασσα απο ουρανό δε ξεχωρίζει..



κι εδώ στον κόσμο όλοι έχουμε κάτι να μας χωρίζει....



απο το φώς και το σκοτάδι...



και απο ένα δέντρο που έβαλες σημάδι...



..για τον δρόμο που αγαπάς...

για τη μαγεία που κάθε μέρα συναντάς....



*ελπίζω να λατρέψατε αυτές τις φωτογραφίες όσο κι εγώ..

Μια νίκη για όλους μας

..έφτασαν λοιπόν τα αποτελέσματα μας..και αυτό που 2 χρόνια τώρα περιμέναμε να διαβάσουμε,να πιάσουμε στα χέρια μας,να δούμε τον κόπο μας να ανταμοίβεται έφτασε..και αυτό το χαμόγελο που ελπίζαμε να πάρουμε..ήταν το πιο αναπάντεχο χαμόγελο που είδαμε ποτέ..αυτό που θάμπωσε το βλέμμα μας..εγώ το πίστεψα κι αυτό μόνο έφτανε..είμαι καλά,όλα τελείωσαν!!Τα τηλέφωνα έρχοντα το ένα μετά το άλλο κι εγώ τα κατάφερα..και άξιζε να περάσει ο καιρός για να αποκτήσω οτι έχασα..άξιζε να μεγαλώσω στα χέρια αυτών που μου χάρισαν την ευτυχία..η μέρα αυτή μένει για πάντα τρυπωμένη στο μυαλό μου..για την δικαίωση μου..να περπατάω ανάμεσά σας όπως είμαι,όπως με έχει φτιάξει ο Θεός..όχι μόνο σωματικά αλλά πλέον με όλα τα κομμάτια του εαυτού μου..ελεύθερη!!Αυτός ο πόλεμος έχει πια νικητή..Έτσι γράφεται το τέλος σε όσα κι αν περάσανε..κι ας ξαναέρθουν..σήμερα είμαι εντάξει!Κλείνει το κεφάλαιο..και η Μπουμπουλίνα(όπως με φωνάζει η γιαγιά)μέσα απο το χαμόγελό της χαρίζει πολλά περισσότερα σε όλους μαζί της..Είναι υπερήφανοι,η μαμά και ο μπαμπάς και όλοι μαζί..οι σύμμαχοι..Ότι αξίζει να το υπομένεις,να το παλεύεις,να ονειρεύεσαι,να ελπίζεις,να πιστεύεις και να αγωνίζεσαι γι'αυτό..γιατί η στιγμή που νικάς δε συγκρίνεται με καμία άλλη..Είναι η ευτυχία μας,η ζωή μας απο την αρχή!!Κάθε τέλος είναι καλό,κι αν δεν είναι,δεν είναι ακόμα το τέλος!!Εύχομαι να είστε όλοι καλά και σήμερα η προσευχή μας έγινε μια φωνή..να προσέχετε τον εαυτό σας και να μην αφήνεται κανέναν να σας κλέψει την ελπίδα απο τα μάτια..γίνονται θαύματα,μικρά και καθημερινά..και οι ήρωες,μικροί,μεγάλοι..λυγίζουν και σηκώνονται ξανά,στη μάχη,με όλα αυτά τα όπλα!!Με τα χρώματα αγκαλιά κι ένα τεράστιο ουράνιο τόξο στην καρδιά..Καλό σας βράδυ..

κυλάει αντίστροφα ο χρόνος..

..εκεί θα είμαι ξανά σε λίγες μέρες..ίδιο ταξίδι,ίδια πρόσωπα,ίδια διαδικασία,εύχομαι όχι ιδια αποτελέσματα..ας μας χάρισει κι ένα χαμόγελο η Αθήνα!!Pet ct,καλό μας κουράγιο!!

Κι ότι περάσαμε πριν στη ζωή να ‘ναι η κρυφή δυναμή μας...

Έλα ξάπλωσε, αστέρια κάρφωσε η νύχτα σειρά.
Κλείσ’ τα τα μάτια και αφήσου απλά, να σε παν τ’ονειρά σου.
Γέλα λίγο για σένα ανοίγω ζωή κι αγκαλιά,
σβήσ’ τα δάκρυα κι άκου απλά τι σου λέει η καρδιά σου.

Πέφτει τ΄αστέρι μας κάνε μια ευχή,
ελεύθερη να ‘ναι η ψυχή μας
κι ότι περάσαμε πριν στη ζωή
να ‘ναι η κρυφή δυναμή μας.

Μη τρομάζεις,
κακό μη βάζεις ξανά στο μυαλό,
φτάνει η αγάπη μου, φτάνει εδώ
κι όλα είναι δικά σου.

Πέφτει τ’αστέρι μας κάνε μια ευχή
ελεύθερη να ‘ναι η ψυχή μας
κι ότι περάσαμε πριν στη ζωή
να ‘ναι η κρυφή δύναμή μας….

Φώς..

..σαν να έριξε ο άνεμος όλα αυτά τα βαζάκια..σαν να φύσιξε μια δυνατά
και γέμισε τον κόσμο μας χρυσόσκονες..έτσι απλά,με το χέρι στην
καρδιά βλέπεις τα χρώματα να πέφτουνε ξανά..
Υπάρχει ρόζ,να σου θυμίζει τότε που ήσουνα παιδί..ρόζ ζωή..
Μπλέ,να σου θυμίζει τα ταξίδια σου και πόσα ακόμα ετοιμάζεσαι να κάνεις!!
Κίτρινο,να σου θυμίζει τότε που έλαμψε ο ήλιος οταν δε το περίμενες..
κόκκινο,να σου θυμίζει πόσα έχει κρυμμένα η καρδιά σου..
πράσινο,να σου θυμίζει όσες πληγές είχες παιδί πέφτοντας στο γρασίδι..
όσες πληγές έχουνε κλείσει απο καιρό..
Λίγο μώβ,να σου φέρνει μια ανάμνηση που ήθελες να ξεχάσεις..
Πορτοκαλί,το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα που είχες δει..
Άσπρο,παντού..
σαν να έριξε ο άνεμος όλα εκείνα τα βαζάκια,που είχες ξεχάσει ανοιχτά κι όμως
δεν είχαν σημασία..είναι εκείνα τα βαζάκια που έκρυψες καλά..
που είναι εκεί να σου θυμίσουν,κι εσύ δε δίνεις σημασία...
Ο,τι ζείς ξέρεις να κρύβεις..και δεν ανοίγεις πια κανένα απο αυτά!
Μη ξεχνάς,είναι τα χρώματα......που δεν άντεχες να βλέπεις σιωπηλά..

Το αστέρι αυτό να μη σταματά να λάμπει..

Εδώ είμαστε λοιπόν..πέρασα ένα υπέροχο καλοκαίρι..με πολλά "θέλω" μαζεμένα..πολλά "μου είχε λείψει" μαζεμένα..πολλά χαμόγελα,αγκαλιές,φιλιά,γέλια,ξενύχτια,βουτιεεεεεεεές!!!Ήταν δικό μου,ναι αυτό το καλοκαίρι ήταν..έχω ξεχάσει όσα έπρεπε..οι πληγές έχουνε κλείσει και είμαι εδώ..έτοιμη για το σχολείο μου..παρακολουθώ φροντιστήριο μετά απο 3 χρόνια..είμαι εκεί κάθε μέρα..έχω το θρανίο μου που δε μένει ποτέ άδειο..τις προάλλες πήγα κομμωτήριο..κουρεύτηκα,έβαψα τα μαλλιά μου..!!Πήγα camping χωρίς να σκέφτομαι μικρόβια..θα πάω σε μια συναυλία..να τραγουδήσω με όλη μου τη φωνή το αγαπημένο μου κομμάτι..εύχομαι αυτό το αστέρι να μη σταματά να λάμπει..ούτε καν να τρεμοπαίζει..αυτό μόνο σκέφτομαι..να είναι πάντα εκεί να με οδηγεί..να με τυφλώνει με το φώς του..Το μόνο που με προβλημάτησε..είναι οτι έχασα ένα όνειρο στον δρόμο..να γίνω αστυνομικός..δε γίνεται λέει λόγω του προβλήματος μου..που ξέρεις,ίσως άντεχα..κ αν δεν άντεχα θα πάλευα γι'αυτό..με προβληματίζει όταν αυτό γίνεται μια τέτοια αφορμή..μου θυμίζει οτι έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στον κόσμο..ότι όντως υπάρχουν οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα..Όμως η μαμά πάντα λέει οτι όλα γίνοντε για κάποιο λόγο..κ εγώ το πιστεύω και το ακολουθώ..αν μπορούσα όμως να υπερασπιστώ τον εαυτό μου?δεεε γίνονται αυτά..γιατί μας αποκλείεις?Τώρα σκέφτομαι παιδοψυχολογία να περάσω..μου αρέσει και αυτό!!Όμως..άδικο να μη μπορείς να κυνηγήσεις το όνειρό σου?μμμ,ναι θα έλεγα..!!Όσο ακόμα είμαι εδώ και μεγαλώνω..αντέχω να βλέπω αυτά να συμβαίνουν..Να είμαστε καλά,δυνατοί να αντέχουμε,δυνατοί να χαμογελάμε,δυνατοί να πορευόμαστε με ένα όνειρο λιγότερο...Είμαι καλαααααααά και μου αρκειιιιί!!!!!!Να ξέρεις όμως,ήθελα να γίνω αστυνομικός!!!