Πόλεμος.Κάθε μέρα.Πόλεμος.

Και χτυπάς.Κάθε μέρα.Χτυπάς.

Και πέφτεις.Κάθε μέρα.

Και σηκώνεσαι.Κάθε μέρα.

Φασαρία και χαμός.

Και μέσα στο χαμό,χαμόγελα.

Σαν μικρά θαύματα κρυμμένα από τη ζωή.

Κι εκεί που πας να γονατίσεις.Κάτι σου έρχεται πάντα να κρατηθείς.

Και σηκώνεσαι κάθε μέρα.

Σαν να τελείωσες τη πιο μεγάλη και πιο βαθιά προσευχή.

Σαν να κάθεσαι επιτέλους στου πιο μεγάλου σου ονείρου τη σκεπή.

Και τότε βλέπεις.Ότι άξιζε.Η κάθε ημέρα άξιζε.

Στον πόλεμο,στα όπλα,στις ασπίδες και στα μαχαίρια.

Τόσος ιδρώτας και τόσο αίμα και τόσα σημάδια.

Βρήκαν τον δρόμο τους.Τον σωστό τους δρόμο και σ'έφεραν εδώ.

Δεν έχω καν υγεία αλλά έχω αυτόν τον πόλεμο.

Της κάθε μέρας.

Δεν έχω καν υγεία αλλά έχω σε Αυτόν τον Θεό να πιστεύω.

Κι όπου βγει.Και όπου βγάλει.

Εδώ μένω.Δεν είχα την τιμή να είμαι πουθενά καλύτερα.

Λοιπόν αυτό πρέπει να είναι η ευτυχία.Στο σπίτι μ'έναν ζεστό καφέ.Μαζί.Παρέα.Εγώ αντέχω.Περπατάω,γελάω.Ξεκλέβω δυο ώρες μαζί σου.Παρέα.Ανοίγω τα χέρια σου για να φωλιάσω στο πιο ζεστό μου σπίτι.Το πιο δυνατό μου καταφύγιο.Βρέχει έξω.Αλλά εγώ ξέρω πού να κρυφτώ.Θα έρθω να σε βρω.Να βγούμε μαζί στη βροχή.Δε με νοιάζει αν βραχώ.Σε νοιάζει εσένα;Σ'ευχαριστώ που κάθε μέρα φροντίζεις να στολίζεις μ'ένα χαμόγελο το πρόσωπό μου.Σ'ευχαριστώ που κάνεις τα δάκρυα να γελάνε.Σ'ευχαριστώ γιατί ποτέ δε μ'άφησες έξω από την αγκαλιά σου.Δε γύρισες τη πλάτη σου ποτέ.Γι'αυτό και μόνο σ'ευχαριστώ.Γι'αυτό και για άλλα πόσα.Θα σ'αφήσω να με πας όπου θέλεις.Θα κόψω ένα κομμάτι από την ευτυχία μου να σου δώσω.Κουβαλάω πολλά.Κράτησε τα μια στιγμή να σου πω για το ταξίδι μου.Φύλαξε τα λίγο να σου πω τι πέρασα.Μη μου πεις.Τα ξέρεις ήδη ε;Μη τρομάζεις.Μη νομίζεις τρελέ ότι θα φύγω.Δεν έχω να πάω πουθενά αλλού.Παρά μόνο να τελειώσω αυτό το ταξίδι.Χαίρομαι που ήρθες και με βρήκες.Χαίρομαι που τολμάς να ταξιδεύεις μαζί μου.Δεν είναι για πολλούς ξέρεις.Λοιπόν αυτό πρέπει να είναι η ευτυχία.Ν'ανοίγεις φτερά στον χαλασμό του ουρανού.Να τιμάς τον εαυτό σου κάθε φορά που τσακίζεται.Να γυρνάς και πάλι σπίτι με άδεια χέρια.Και το μόνο που έχεις να πεις στην καρδιά σου να είναι "αύριο πάλι".Κι αυτή να το ακούει.Ποτέ δε σταματά.Όσα αύριο κι αν ξημερώσουν.Πάντα στους ουρανούς.Με ή χωρίς ήλιο.Γι'αυτό μη τρομάζεις γιατί αυτό είναι η ευτυχία.Είναι αυτό.Το ότι μέσα σ'αυτόν τον μεγάλο κόσμο σε βρήκα.Το ότι μέσα σ'αυτόν τον μικρό κόσμο δε θα σ'αφήσω να με χάσεις.

Λοιπόν αν δεν είναι αυτό,τότε τι είναι;

Το ταξίδι.

Πάλι εγώ θα σέρνω το καράβι.Δε βαριέσαι,τόσα χρόνια καπετάνιος σε φουρτουνιασμένα νερά.Χέρια γδαρμένα από τις τιμονιές.Δε βαριέσαι.Πού και πού δένουμε άγκυρα.

Παίρνουμε βαθιές ανάσες και ξαναβάζουμε πλώρη.

Ξέρουμε τί μας περιμένει.

Ο καλός καπετάνιος στηρίζεται στη δύναμή του και μόνο.Χωρίς να υποθέτει ανόητα ότι θα έρθει εύκολα η βοήθεια.

Ο καλός καπετάνιος καθησυχάζει τους επιβάτες στα ταραγμένα νερά.Ξεφεύγει από βράχια και είναι υπερήφανος γι'αυτό.

Δεν περιμένει να του δώσουν οδηγίες.Ξέρει που πάει το καράβι.

Ο καλός καπετάνιος δε πανικοβάλλεται.Είναι ψύχραιμος και χαμογελαστός.

Ίσως τύχει και πάρει καμία λάθος διαδρομή όταν κουράζεται.Ποιος δε θα κουραζόταν στη θέση του!

Μερικές φορές το ταξίδι ξεκινά και πάλι από την αρχή.Κάποιος άνεμος το θέλησε.

Ο καλός καπετάνιος τώρα όμως έχει εμπειρία.Ξέρει και δεν χάνεται.

Ξέρει και απολαμβάνει την ηρεμία της θάλασσας.Ξέρει και περιμένει πότε ξανά θα αγριέψει.

Ο καλός καπετάνιος ελπίζει στο καλύτερο ταξίδι αλλά περιμένει το χειρότερο.

Κι έτσι κρατιέται στην επιφάνεια.Έτσι δε χάνει το τιμόνι.

Έτσι σέρνει το καράβι με ματωμένα χέρια,με βροχή και με σκοτάδι.

Γιατί ο καλός ο καπετάνιος ξέρει ότι θα κοπάσουν τα νερά,θα συναντήσει τα πιο όμορφα δελφίνια,θα μαζέψει τα πιο πολύτιμα κοχύλια,θα θαυμάσει γοργόνες και άλλα πλάσματα που ζουν εκεί.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ξέρει πως κάποτε το καράβι θα αράξει.Κάποτε θα φτάσει στο πιο όμορφο λιμάνι.Κι εκεί,στη προβλήτα,θα έχει αυτούς που τον αγαπούν να περιμένουν,να χειροκροτούν γιατί επιτέλους γύρισε.

Γιατί ήταν κι αυτοί σίγουροι πως θα γυρίσει.

Δότης μυελού των οστών.

" Εθελοντής δότης αιμοποιητικών κυττάρων μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε έχει ξεπεράσει το 18 έτος της ηλικίας του και δεν είναι μεγαλύτερος από 55 (προτιμότερο 50) χρόνων, δεν έχει ιστορικό μεταδοτικών νοσημάτων, νεοπλασιών ή καρδιοπαθειών (παρόμοιες προϋποθέσεις με αυτές της εθελοντικής αιμοδοσίας), με την παρακάτω διαδικασία:

Ενημερώνεται προφορικά και με έντυπο υλικό για όλες τις πλευρές της δωρεάς μυελού των οστών, με ιδιαίτερη βαρύτητα στην έννοια του εθελοντισμού, της δωρεάς προς οποιονδήποτε έχει ανάγκη, της ανωνυμίας και της ελευθερίας του δότη για οποιαδήποτε απόφαση σχετικά με την τελική δωρεά του μυελού του.
Συμπληρώνει ένα ερωτηματολόγιο με ιατρικές πληροφορίες, από τις οποίες κρίνεται η καταλληλότητα του να συμπεριληφθεί στους εθελοντές.
Συμπληρώνει ένα έντυπο με προσωπικά στοιχεία (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνα κ.α.), τα οποία παραμένουν αυστηρά εμπιστευτικά.
Υπογράφει δήλωση συγκατάθεσης, όπου εκφράζει την επιθυμία του να περιληφθεί στους εθελοντές χωρίς αυτό να σημαίνει δέσμευσή του για την συμμετοχή του στα επόμενα βήματα της διαδικασίας εάν βρεθεί συμβατός με κάποιον ασθενή.
Υποβάλλεται σε λήψη μικρής ποσότητας αίματος (15 ml περίπου), προκειμένου να καθορισθεί ο ιστικός του τύπος (HLA) για να μπορεί να συγκριθεί με εκείνους των ασθενών.
Τα HLA αντιγόνα του εθελοντή δότη καταγράφονται στο αρχείο του Κέντρου Δοτών και το Εθνικό Αρχείο Δοτών του ΕΟΜ, από τον οποίο και αναφέρονται στο Διεθνές Αρχείο. Αντίθετα, τα προσωπικά του στοιχεία παραμένουν τοπικά και δεν γίνονται γνωστά σε κανέναν εκτός του προσωπικού του Κέντρου όπου στρατολογήθηκε ο εθελοντής και της Εθνικής «Δεξαμενής» εάν ο ίδιος έχει συγκατατεθεί γι’ αυτό.
Ο εθελοντής δότης μπορεί να παραμείνει στο αρχείο ως τα 55 του χρόνια. Εχει το δικαίωμα να ζητήσει τη διαγραφή του οποιαδήποτε στιγμή, αλλά και την υποχρέωση να ενημερώνει για τυχόν αλλαγές στην υγεία του ή στα προσωπικά του στοιχεία.
Με τα σημερινά δεδομένα (αριθμό εθελοντών και ασθενών που χρειάζονται δότη ετησίως), 1 στους 15.000 εθελοντές θα κληθεί να δώσει τελικά μυελό για ασθενή."

1 στους 15.000 μπορεί να κάνει ίσως το πιο μεγάλο πράγμα στη ζωή του.Να χαρίσει ζωή.Μπορεί να τη χαρίσει χωρίς να πονέσει,χωρίς να ταλαιπωρηθεί,χωρίς να χάσει κάτι από την δική του ζωή.Περιμένουμε κάποιον μη συγγενή συμβατό δότη,6 μήνες τώρα.Είναι η πιο αποτελεσματική λύση.Ψάχνουμε Αγγλία,Γερμανία,Πορτογαλία,Βραζιλία,Κύπρο κλπ.Ψάχνουμε για μια ελπίδα,για μια θεραπεία,για ένα δώρο για τη ζωή μας.Για εμάς,για τα χαμογελά μας,περιμένουμε να χτυπήσει το τηλέφωνο και να ακουστεί πως υπάρχει δότης.Υπάρχει κάποιος σε κάποια γωνιά της Γης που έκανε το βήμα,κάποιος που μου μοιάζει και δεν το ξέρει κανείς από τους δυο μας.

Μπορείς να κάνεις δώρο σε κάποιον ένα ταξίδι,ένα κόσμημα,ένα μπλουζάκι ή ακόμα και ένα αυτοκίνητο.

Σκέφτηκες όμως να κάνεις δώρο ΖΩΗ;

Πάρε..το πιο μεγάλο μου χαμόγελο πάρε.

Γιατί ακούς το τραγούδι των καημών μου..

Στο χρωστάω,παρ'το!

Για όσα χρόνια με κρατάς από το χέρι.

Για όσα όνειρα αντάλλαξες μαζί μου..

Πάρε το καλύτερο μου χαμόγελο.

Παρ'το,σου αξίζει.

Για όλες τις βροχερές μέρες που μαζί μου περίμενες να γυρίσει ο ήλιος.

Για όλες τις βροχές που ρίξανε τ'αστέρια.

Είμαστε ακόμα εδώ,περπατάμε,τρέχουμε με πληγές ή χωρίς..

Πάρε γι'αυτό ένα χαμόγελο.Και δώσε μου ένα πίσω.

Για όσα ζήσαμε,όσα περιμέναμε και απλά δεν ήρθανε..

Για όσα εμπόδια μας βγήκαν σε καλό.

Σου χαρίζω ένα χαμόγελο να λέει "δε πειράζει","συνεχίζω","προσπαθώ".

Πάμε κάπου που δεν έχουμε ξαναπάει σήμερα.

Έλα να κάνουμε κάτι που δεν έχουμε ξανακάνει σήμερα.

Έλα να παίξουμε σαν μωρά σήμερα,έλα να τρέξουμε και να πέσουμε.

Έλα γιατί σου έχω φυλάξει το πιο γλυκό μου χαμόγελο.

Πέρασαν χρόνια απο τότε που γεννήθηκα.Κάθε ένα ήταν πάντα μια καινούργια αρχή,μια νέα,κενή σελίδα στο παραμύθι της ζωής.Πάντα θα έχεις κάτι άσχημο να γράψεις και πάντα κάτι όμορφο να το σβήσει.Πέρασαν χρονιές με χαμένα όνειρα,χαμένες ελπίδες,χαμένα χαμόγελα,χαμένο κουράγιο.Σημασία έχει να τα βρίσκεις ξανά στη πορεία.Μπορείς να τα χάσεις μα όχι για πάντα.Μπορείς να τα χάσεις όπως χάνεις το φώς απο τα μάτια σου όταν τα κλείνεις για δευτερόλεπτα.Έμαθα νωρίς να εκτιμάω τον χρόνο.Έμαθα νωρίς οτι φεύγει άλλες φορές εύκολα κι άλλες φορές δύσκολα.Κάποιος μου είπε οτι είναι μια στιγμή στην αιωνιότητα.Και έχει δίκιο.Ο χρόνος είναι ένα ταξίδι που ξεκινάς παιδί και καταλήγεις νέος.Μη ξεχνάς οτι μέσα σου είσαι ακόμα έκεινο το παιδί που περίμενε με αγωνία να φύγει για το ταξίδι,μη ξεχνάς πως έχεις στη βαλίτσα σου όση δύναμη θα χρειαστείς,μη ξεχνάς οτι θα έχεις εμπόδια να περάσεις,πόνους να αντέξεις και πράγματα να θυσιάσεις.Μη ξεχνάς πως πάντα θα έχεις ένα χαμόγελο να τρέχει πίσω σου,πάντα ένα φώς να σε προσέχει πριν χαθείς.Κι αν χάσεις και τον δρόμο σου,δεν έγινε και κάτι.Μεσα στους δρόμους πάντα κάτι θα βρίσκεις.Να γυρνάς σαν αλήτης στη γειτονιά των ονείρων,ξυπόλητος πάνω στην περηφάνεια σου.Μη πέφτεις αμα δεν είναι και τόσο ανάγκη,μείνε όρθιος,μείνε δυνατός,μείνε παιδί,μείνε με μάτια αληθινά να κοιτάς τον κόσμο όπως σου αρέσει,όπως είναι πιο όμορφος.Καλή χρονιά.Καλό ταξίδι.Να προσέχεις τα όνειρα σου,την βαλίτσα σου και κράτα την καρδιά σου ζεστή.:))

Τα λένε άστρα.

-Τι είναι αυτά τα σημάδια στον ουρανό;

-Είναι ευχές που περιμένουν να κατέβουν στη γή.

-Τι περιμένουν για να κατέβουν;

-Αυτό που περιμένουν κορίτσι μου,είναι η κατάλληλη στιγμή.

-Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή;

-Όταν η καρδιά σου ζητά κάτι με χαμόγελο κι ένα λουλούδι στο χέρι.Φτάνει με τις ερωτήσεις.

-Μπαμπά,στο σχολείο μας είπαν πως τα λένε άστρα.Μπαμπά θέλω να πιάσω ένα άστρο.Θέλω μα δε κατεβαίνει κανένα στη γή.

-Μικρή μου,τα άστρα δε μπορείς να τα φτάσεις.Μπορείς να τα αφήσεις να περπατήσουν στα όνειρα σου.Μικρή,εκεί ψηλά είναι όλα αυτά που αγαπάς.Τα άστρα έχουν κρυμμένη κάπου την ιστορία της ζωής σου.Είναι όλα όσα είσαι,κι εσύ κι εγώ.

-Μπαμπά θέλω να ξέρω τι θα ζήσω.

-Αν μάθεις θα χαθεί η μαγεία,ένα ένα τα άστρα θα σβήνουν.Κλείσε τα μάτια κορίτσι μου,κάνε δυο-τρία βήματα.Αν πέσεις σήκω.Αν σου πεί κανείς πως δε μπορείς σήκω πιο γρήγορα.Μόλις βρείς το βήμα σου συνέχισε.Παίξε παιδί μου.Παίξε,τρέχα και γέλα.Ονειρέψου οτι κάνεις βόλτα στ'άστρα.Στο όνειρο υπάρχει ζωή.

-Μπαμπά,το αποφάσησα.Θα γίνω το παιδί που τριγυρνάει στ'αστέρια.Θα αγκαλιάζω όποτε θέλω αυτά που αγαπώ.Στο φώς τους θα λάμπουν τα μάτια μου.Μπαμπά δεν έφυγα απο εδώ.Μπαμπά δε τόλμησα να φύγω στ'αλήθεια απο κοντά σας.Όμως να ξέρεις κάθε μέρα είμαι στ'αστέρια.Κατεβαίνω για να γελάσω,ίσως για να κλάψω και λίγο.Πατέρα,έχω σημάδια που μαρτυράνε πως πόνεσα.Δεν στο ξεστόμισα ποτέ.Τ'αστέρια πατέρα επουλώνουν τις πληγές μου.Μ'ένα τραγούδι που μου λέν πρίν κοιμηθώ.Μου είχες πεί να είμαι αυτό το παιδί,όχι με λόγια αλλά σε μια άλλη γλώσσα.Ξέρω πως τα κατάφερα και πάντα θα τα καταφέρνω.